Ο Εμμ. Ορφανός με τον Ricardo Ferri

Ένα χρόνο περίπου πριν ολόκληρος ο ποδοσφαιρικός κόσμος περίμενε πως και πως να δει τον επαναληπτικό αγώνα των 16 του Champions League ανάμεσα στην Chelsea και την INTER. Μια αναμέτρηση εξαιρετικού ενδιαφέροντος ύστερα μάλιστα από το πρώτο πολύ συναρπαστικό ματς που βρήκε νικήτρια την ομάδα της INTER με σκορ 2-1. Μετά το τέλος αυτού του πρώτου παιχνιδιού και έπειτα την εξαιρετική ομολογουμένως εμφάνιση των παικτών της Chelsea όλοι έσπευσαν να ανακηρύξουν του μετέπειτα πρωταθλητές Αγγλίας σαν το ακλόνητο φαβορί για την πρόκριση με ποσοστά θα μπορούσαμε να πούμε εκλογών κράτους υπό στρατιωτική κατοχή.

Η INTER του Massimo Moratti πίστευαν όλοι ότι θα σταμάταγε ξανά εκεί στην καταραμένη φάση των 16 όπως τα τελευταία χρόνια. Όμως υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο, που στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν οι παίκτες της INTER όπου ενωμένοι σαν μια γροθιά και χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες δούλευαν πρωί βράδυ στις εγκαταστάσεις του Appiano Gentile με σκοπό να ανατρέψουν όλα τα προγνωστικά και να αποκλείσουν το δεύτερο σύμφωνα με τους μπουκμέικερς φαβορί για την κατάκτηση του Champions League 2010. Από την άλλη πλευρά οι οπαδοί των nerazzurri σε κατάσταση νευρικής κρίσης, αφού το νούμερο των 3000 περίπου εισιτήριων για το ματς του Stanford Bridge φάνταζε ένας αριθμός πολύ πολύ μικρός για τις τεράστιες απαιτήσεις των οπαδών της INTER.

Η ζήτηση για το ματς αυτό τεράστια και για την Πανελλήνια Λέσχη Φίλων F. C. INTER όπου τελικά ύστερα από συζητήσεις με ανθρώπους της Διοίκησης της ομάδας και με παρέμβαση του ιδίου του προέδρου μας Massimo Moratti, τελικά κατάφερε να φτάσει να πάρει έξι εισιτήρια και να έχει μια παρουσία κάτι παραπάνω από αξιοπρεπή στις εξέδρες του όμορφου πλην όμως πολύ μικρού για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες μιας τόσο μεγάλης ποδοσφαιρικής αναμέτρησης Stanford Bridge. Ωστόσο όσο πέρναγε η ώρα η ατμόσφαιρα γίνονταν όλο και πιο γιορτινή, οι φίλοι των nerazzurri ήταν παντού με κασκόλ της ομάδας, και το Λονδίνο είχε μετατραπεί σε Μιλάνο αφού τα χρώματα INTER τα έβλεπες σε όλους τους δρόμους της πόλης. Από την Oxford Street και την Brompton Road, έως την Piccadilly Circus και την Fulham Road δρόμο που έφθανε μέχρι την είσοδο του γηπέδου της Chelsea. Η μάχη της εξέδρας είχε σίγουρα κερδηθεί και αυτό που έμενε τώρα ήταν οι ποδοσφαιριστές των nerazzurri να κάνουν το ίδιο λίγες ώρες αργότερα.

Το ματς αυτό ήταν πράγματι για λιοντάρια και γι αυτόν τον λόγο η Curva Nord φώναζε στους δρόμους του Λονδίνου το γνωστό ιταλικό σύνθημα '' Undici undici undici leoni noi vogliamo 11 leoni ''. Τη ίδια μάλιστα στιγμή που ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Λέσχης Φίλων INTER, Εμμανουήλ Ορφανός συνάντησε στο κέντρο του Λονδίνου και συνομιλούσε μ' ένα πραγματικό λιοντάρι του παρελθόντος στην ιστορία της INTER, τον μυθικό για όλους μας Ricardo Ferri. Στον οποίο μεταξύ άλλων ανέφερε ότι το ματς αυτό που θα γίνονταν σε λίγες ώρες θα ήταν κάποια χρόνια πριν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του θρυλικού στόπερ των nerazzurri. Πραγματικά την ψυχή και την καρδιά του αγαπημένου μας Ricardo έπρεπε να πάρουν σαν παράδειγμα οι παίκτες της INTER για να ξεπεράσουν τον σκόπελο της Chelsea.

Οι ώρες πέρναγαν και o δρόμος Fulham Road γέμιζε με οπαδούς των δύο ομάδων που πήγαιναν σε κάποια pumb για την τελευταία τους μπύρα. Φυσικά για τους οπαδούς της INTER τα πράγματα ήταν κάπως πιο δύσκολα, αφού όλες οι pumb γύρω από το γήπεδο απευθύνονταν μόνο στους οπαδούς της Chelsea, ευτυχώς που υπήρχε και η pumb Brazil εκατό μέτρα από το Stanford Bridge που επέτρεπε τελικά την μπύρα και στους οπαδούς της INTER, το πρόβλημα όμως ήταν (όπως ήταν φυσικό) ότι είχε γεμίσει ασφυκτικά από φίλους των nerazzurri. Έτσι πολύς κόσμος έπαιρνε την μπύρα του από κάποιο Super Market και την απολάμβανε κρυφά στους δρόμους γύρω από το γήπεδο αφού η αστυνομία της πόλης είχε πολύ έντονη παρουσία σε όλη την ακτίνα του Stanford Bridge. Έχουμε φτάσει ήδη μια ώρα πριν την σέντρα και ενώ τα μέλη της Λέσχης μας έβγαζαν τις σχετικές φωτογραφίες τους έξω από το γήπεδο, ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά μας ο Massimo Moratti ο οποίος σαν απλός φίλαθλος κατευθύνονταν και αυτός όπως και οι υπόλοιποι προς τις εξέδρες του Stanford Bridge.

Ο πρόεδρος της Λέσχης μας αφού τον ευχαρίστησε για την συμβολή του στα έξι αυτά εισιτήρια που παραχώρησε στην Λέσχη μας , έπειτα όλοι μαζί οι Έλληνες φίλοι των nerazzurri εισχώρησαν στο εσωτερικό του γηπέδου της Chelsea. Αφού τοποθετήθηκε πρώτα το πανό του Inter Club Atene έπειτα είχαν σειρά οι αναμνηστικές φωτογραφίες λίγο πριν την σέντρα σε ένα από τα σημαντικότερα ματς στην εκατοντάχρονη και πλέον ιστορία της INTER. Τώρα το τι συνέβη στα 90 λεπτά του παιχνιδιού αυτού είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους μας. Η ιστορικότερη εκτός έδρας νίκη των nerazzurri σε ευρωπαϊκό επίπεδο, απέναντι σε ένα από τα φαβορί της διοργάνωσης την Chelsea. To χρυσό γκολ του Eto'o ήρθε 11 περίπου λεπτά λίγο πριν την λήξη του ματς και στο πέταλο των οπαδών της INTER γίνονταν ένας πραγματικός χαμός, με τα συνθήματα και τα τραγούδια να δίνουν και να παίρνουν, Τα μέλη της Πανελλήνιας Λέσχης Φίλων F. C. INTER αλλά και όλοι οι οπαδοί των nerazzurri κατάλαβαν μετά το σφύριγμα της λήξης από τον Wolfgang Stank ότι τα εισιτήρια του συγκεκριμένου ματς θα έπρεπε να φυλαχτούν σαν ιστορικά κειμήλια σε κάποια γωνιά του σπιτιού τους αφού μετά από χρόνια θα έχουν να λένε όλοι ότι ήμουν καιεγώ εκεί κείνο το ιστορικό βράδυ της άλωσης της πόλης του Λονδίνου.

Ήταν το ματς που γύρισε την ιστορία της INTER ανάποδα, έσπασε η γκαντεμιά των 16 και από κει και πέρα ο Zanetti και η παρέα του κατάλαβαν ότι η κατάκτηση ενός Champions League δεν ήταν κάτι το ακατόρθωτο, αλλά μια ιστορία που αν την πιστέψεις πολύ και προσπαθήσεις για τον στόχο αυτόν τότε με την βοήθεια του Θεού σίγουρα στο τέλος έχεις πολλές πιθανότητες να κατακτήσεις το βαρύτιμο αυτό τρόπαιο. Το σίγουρο είναι ότι από εκείνο το κρύο βράδυ του Μαρτίου άλλαξαν πολλά για την INTER, πολλοί κρύφτηκαν γιατί δεν πίστευαν στα μάτια τους για τον θρίαμβο των nerazzurri, άλλοι αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν την ανωτερότητα της INTER για πρώτη φορά στην ζωή τους, ενώ πολλοί είδαν εμπράκτως ότι το να είσαι οπαδός της INTER δεν έχεις πλέον να ζηλέψεις τίποτα και από κανέναν. Το ρου της ιστορίας στη Ευρώπη άλλαξε για την INTER εκείνο το βράδυ, όπου έστησαν χορό πάνω από το Stanford Bridge οι μυθικές μορφές της ''Grande Inter'' του Angelo Moratti του Giancinto Facchetti του Sandro Mazzola του Pepino Prisco και πολλών άλλων ιστορικών προσωπικοτήτων των nerazzurri.

Από εκείνη την ημέρα ξεκίνησε να αναχωρεί το τρένο των επιτυχιών για την INTER που είχε προορισμό τον τελικό της Μαδρίτης και με συνοδοιπόρους εκτός από τους παίκτες, οπαδούς, και στελέχη της ομάδας, τα μέλη της ιστορικής πλέον Πανελλήνιας Λέσχης Φίλων INTER που ήταν,είναι, και θα είναι, πάντα δίπλα στην INTER ξεπερνώντας όποια δυσκολία και εάν παρουσιαστεί στο διάβα της

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΛΕΣΧΗ ΦΙΛΩΝ F. C. INTER